Δεκα τεσσαρων χρονων
σηκωθηκε στις μυτες των δαχτυλων να τον πετυχουν οι σφαιρες στο κεφαλι
να φυγει γρηγορα χωρις πονο
Διπλα του νεα παληκαρια ετοιμα σαν απο καιρο
ποτε δεν θα φτασει στα χρονια τους
δεν θα ερωτευτει δεν θα κλαψει δεν θα γερασει
Πρωτη του Μαη ερχεται η Ανοιξη
εχει ακομα ψυχρα
φορανε ζακετες σακακια
μην κρυωσουν
Δεν εχω παρελθον , το παρελθον ποναει
το διαγραφω οταν εισβαλει τυχαια
το παρελθον
Δεν εχω μελλον το μελλον φοβιζει
στο βαθος του τουνελ ειναι ο θανατος
ευχομαι να ειναι ξαφνικος
ανωδυνος
Στεκομαι μετεωρος πανω στο τεντωμενο σκοινι κατω μου χαος
πανω μου σκοτεινος ουρανος
στεκομαι ζωντανος νεκρος
γεμιζω καθε μερα με λεξεις
ανθρωπους
σιωπη
στεκομαι ζωντανος και ηδη νεκρος
περιμενω
