Δεκα τεσσαρων χρονων
σηκωθηκε στις μυτες των δαχτυλων να τον πετυχουν οι σφαιρες στο κεφαλι
να φυγει γρηγορα χωρις πονο
Διπλα του νεα παληκαρια ετοιμα σαν απο καιρο
ποτε δεν θα φτασει στα χρονια τους
δεν θα ερωτευτει δεν θα κλαψει δεν θα γερασει
Πρωτη του Μαη ερχεται η Ανοιξη
εχει ακομα ψυχρα
φορανε ζακετες σακακια
μην κρυωσουν
Δεν εχω παρελθον , το παρελθον ποναει
το διαγραφω οταν εισβαλει τυχαια
το παρελθον
Δεν εχω μελλον το μελλον φοβιζει
στο βαθος του τουνελ ειναι ο θανατος
ευχομαι να ειναι ξαφνικος
ανωδυνος
Στεκομαι μετεωρος πανω στο τεντωμενο σκοινι κατω μου χαος
πανω μου σκοτεινος ουρανος
στεκομαι ζωντανος νεκρος
γεμιζω καθε μερα με λεξεις
ανθρωπους
σιωπη
στεκομαι ζωντανος και ηδη νεκρος
περιμενω
Είμαι τόσο μόνος
Πάντα ειμουν μονος
Με φοβίζει τόσο αυτή η αλήθεια
γιατι παντα φοβόμουν να ειμαι μονος
πάντα φοβόμουν αυτο που ειμαι
Κλεινομαι σε αυτο το δωματιο
διπλωνομαι σαν εμβρυο στη μητρα
το παραθυρο σκεπασμενο με φυλλα
δεν θελω να βγω δεν θελω να δω
που και που η γατα ερχεται να επιβεβαιωσει
πως υπαρχω ακομα
το σπιτι γινεται το καβουκι μου
Μπορεις να αναστεναξεις αφοβα μεσα στο σπιτι
κανεις δεν θα σε ακουσει
Ακου την σταγονα πως πεφτει ρυθμικα
σαν χτυπος καρδιας
Ζεστο καλοκαιρι στην Ουαλια
Πόση μοναξιά μπορεί να σηκώσει ενας άνθρωπος;
Πόση σιωπή
πριν αρχίσει το βουητό μες το σιωπηλό σπίτι
το μυαλό.
Θόρυβος
μισοτελειωμένες κουβέντες ματαίωσης
Πόση μοναξιά , πόσες ώρες , μέρες , βδομάδες
μπορεί ν' αντέξει ενας άνθρωπος
σιωπή
πριν αρχίσει το βουητο;
